و باران که شعر نگاه من است

هوالجميل

اسم اعظم

بينهايت اسم دارد كردگار – زان ميان بر ما رسيده يكهزار

اسم اعظم گرچه گرديده نهان – در همه اسماء او باشد عيان

كل اسماء و صفات ذوالجلال – اعظمند و جاودان و متعال

گرچه باشد ظرف، مظروف پيام – اسم اعظم نيست تنها يك كلام

محتوا خواهد لباسي از حروف – تا كه يابد دل به معنايش وقوف

نيست اين دانش چنان جادوگري – معصيت باشد فسون و ساحري

هركه دانا شد به اسرار نهان – بسته مي‌دارد ز افشايش دهان

گر تو هم دنبال حل مشكلي – كسب كن سرشار عشق او دلي

عشق تا او رهنمونت مي‌كند – در طريقت ذوالفنونت مي‌كند

عشق اما چيست؟ اكسير حيات – عشق باشد روح و دين كائنات

عشق همسوئي است با كل وجود – در طوافي جاودان و بي ركود

عشق يعني پاكي و آزادگي – بر تمام جلوه‌ها ، دلدادگي

اين جهان و هرچه زيبائي در اوست – جلوه گاه حسن آن يار نكوست

اسم اعظم نيست وردي سرسري – تا كني با ذكر آن افسونگري

تا بيابي گنج و دولت، بي تلاش – يا شوي آسوده خاطر در معاش

يا نمائي خرق عادت در امور – يا كه با تكرار آن يابي  وفور

يا شوي محبوب قلب خاص و عام – يا رسي بي رنج و بي زحمت به كام

گر براي اين امور دمدمي – در پي تحصيل اسم اعظمي

كن رها اين جستجوي بي اساس – تا نگردد با تو شيطان هملباس

ليك گر هستي پي حمد و ثنا – تا نمائي عشقبازي با خدا

گر پي برگشت سوي خالقي – گر، به استغفار و توبه ، عاشقي

گر پي آرامش و امنيتي – گر كه داري از ستايش نيتي

گر مناجات و دعا را طالبي – گر پي شكر و سپاس واهبي

ياد كن او را به هر نام و صفت – تا شوي سرشار نور معرفت

اسم اعظم مجمع اسماء اوست – ذكر كن هر اسم را داري تو دوست

والسلام

محمد حسين صادقي (غلام)

زرقان فارس – 22 خرداد 1391